Semiosis

Gün ışığından daha fazla istifade etmek amacı ile yapılan yaz saati uygulamasının bütün yıla yayılması iki sene gecikecek. Enerji Bakanlığı'nın tasarrufu artırmak ve bu sayede elde edilen kazancı senenin tamamına yaymak amacıyla başlattığı girişim, Dışişleri Bakanlığı ile hava yolları, banka, borsa ve medya kuruluşlarının muhalefetine takılmıştı.

Saatler iki yıl daha geri alınacak sonra 30 dakika ileride kalacak

Dışişleri, Avrupa ile ilişkilerin bu durumdan olumsuz etkileneceğini öne sürerken, söz konusu sektörler de yurtdışı operasyonlarında büyük sıkıntı yaşayacaklarını dile getirmişlerdi. Enerji Bakanlığı, Dışişleri haricindeki muhalifleri ikna etmeyi başardı. Buna göre sektörlere adaptasyon için iki yıl mühlet verilecek.

Ayrıca zaman diliminde esas alınan meridyen değiştirilecek. Bütün yıl boyunca GMT 2,5 saat dilimine geçilecek ve saatler, Ordu-Fatsa ve Gaziantep hattından geçen 37,5 derece doğu meridyeni referans alınarak ayarlanacak. Dolayısıyla Bakanlar Kurulu'nun onay vermesi halinde 2011 yılından itibaren saatler bu kez 'yarım saat' ileri alınacak ve bu haliyle bırakılacak.

"..TSK’nın iki görevi var: Bunlar Cumhuriyet’in ve anayasal rejimin korunmasıyla ilgili..."

"... TSK’nın başına hangi komutan ve heyeti gelirse gelsin temel yaklaşımın kırmızı çizgilerinin muhafaza edilmesidir. Çünkü tüm TSK bu prensiplere göre yetişiyor..."

"..  Bu yanılgılara biraz da göreve gelen Genelkurmay Başkanlarının kişiliklerinden ileri gelen üslup farklılıkları sebep oluyor. Birbiri peşi sıra bu makamı üstlenen üç orgeneralin yaklaşımının farklılıklarının ardındaki değişmeyen temel prensipler dikkatten kaçıyor. Bunda biraz Hilmi Özkök’ün, kimi meslektaşlarım ve kimi silah arkadaşları tarafından tanımlanmasındaki vurgulama da rol oynadı. Medyaya zaman zaman ‘demokrat’ olarak sunuldu. Dönemi sonunda da kimi silah arkadaşınca yaklaşımı ‘TSK’ya ağırlık kaybettirdi’ olarak değerlendirildi. Oysa Hilmi Paşa esasta TSK’nın yasal misyonu ile ilgili ‘kırmızı çizgiler’in ne olduğunu hem hareketleri, hem de söylemiyle gerekli zeminde hep açıkça ortaya koymuştu..."

Ortada dört-beş emekli subay ve onların güdümündeki bir kaç yazar, bir kaç profesör var gibi görünüyor ve Oktay Ekşiler, Güngör Mengiler, eşleri ve benzeri zevat da bize sanki darbeyi bunlar yapacaklarlarmış diyen varmış gibi, "İddianame inandırıcı değil!" diye ahkam kesiyorlar.

Taraf gazetesi iddianameyi doğru okuyan ve içeriğini sistemli biçimde halka yansıtan nadir bir yayın organı.. Demokrat diğer gazeteler de bu sistemi keşfedebilselerdi.

 
6.   Kaynağı neresi olursa olsun; bu tür haberlerle Türk Silahlı Kuvvetlerine yöneltilen hukuk dışı saldırılara karşı yalnız Türk Silahlı Kuvvetlerinin değil, onun gerçek sahibi yüce Türk milletinin de yasal ve demokratik tepki göstermesi doğal bir beklentidir.

Bir yazarı çok severim; bir süre nefis yazılarını sevinçle okurum ve sonunda hiç şaşmaz şekilde hayal kırıklığına uğrarım! Ya o yazar, yazı yazmayı bırakır! Ya da öyle bir şey yazar ki, o güne kadar yazdıklarının bir tür ezber, bir tür yüzelsel tahlil olduğuna, altında yatanın yine son 300 yıllık Osmanlı çöküşü ile biçimlenmiş, İttihat ve Terakki ile elini kana bulamış, Kemalizm ile batıvari bir kılık-kıyafete ve bürünmüş, bir şarkiyat felsefesi olduğunu görürüm. Ve yazdığı doktora tezine ihanet edemeyeceğini öne sürerek Hürriyet'i, Tercüman'ı ve Güneş’i terketmiş bir kişi olarak da bir daha bu şahsın yazısını nasıl okuyabileceğimi düşünerek, kahrolurum.

Örnek: Profesör, psiktriyatr, emekli albay Nevzat Tarhan'ın bugünkü yazısı!

Darbe girişimine katılan TSK mensupları hakkında, eski bir mensubu olarak, onları çok yakından tanıdığı kurumsal kimlikleriyle ele alarak yaptığı tahliller; Kemalizm'in otoritariyan yüzünü vurgulayan ifadeleri ile süslenince, bugüne kadar gerçekten sonuna kadar zevkle okunan ve sadece okunmakla kalmayıp ders alınan, çıkarsamalar yapılan ve geleceği anlamakta pusula olarak kullanıbalicek yazılar yazan sayın Dr. Tarhan, bu yazısında birbiriyle hiç ilgisi olmayan iki "batı" uygulamasını ele alıyor, onları topluyor ve elde ettiği şeyle, muhayyel bir Osmanlı-Türk sentezinin ürünlerinin mutasavver davranışları (hakkındaki kişisel tahminlerini), mukayese ediyor, ve ortaya Edward Said türü bir "Batı ahlakı kötüdür, doğu ahlakı iyidir!" genellemesi atıyor:

Batı ahlakının iki örneğini gördük. Onların yerine biz olsaydık bize emanet edilmiş veya bizim için savaşan insanları satmazdık. Osmanlı askeri de satmazdı, Cumhuriyet askeri de satmazdı.

Jung'un bir gözlemini duaya çevirirsek, "Allah bizi gereksiz genellemelerden korusun" dememiz gerekir, çünkü bütün anlaşmazlıkların, hatta bütün savaşların temelinde doğru olmayan genellemelerden elde edilen sözüm-ona dersler veya korkular yatar! Prof. Tarhan'ın sunduğu "onların yerinde biz olsaydık" öyle yapardık, böyle yapmazdık tarzı genellemenin doğru olduğuna dair bir tek kanıt mı var ortada menkibe-masal dışı?

Daha dün denebilecek kadar yakın tarihimiz "bize emanet edilmiş veya bizim için savaşan insanları satmama" genellemesini reddetmemizi gerektiren olaylarla dolu değil mi? Eğer tarihi Kemalist gözlükle okumuyor ve hak'kı hak ve batılı batıl olarak görebiliyorsak, İttihat ve Terakki'nin genel merkezinde, henüz ortada savaş ve Ermeni ihaneti denen olaylar yokken koskoca generaller, kocaman müderrisler ve bilge doktorlardan oluşan merkez kadrolarının son derece soğukkanlı, istatistik tablolarını ve haritaları ortaya serip günlerce süren analizler ve değerlendirmelerle aldıkları "bütün karyelerde gayri-müslim nüfusun oranını yüzde 5'in altına indirme" kararını ve bunun Mustafa Kemal'in kullandığı kelime ile ifade edilecek bir "füzuhat" ile sonuçlanacak tehcir planlarını hangi emanete ihanet etmeme hanesine yazacağız?

Bu "füzuhat" öyle bir olay ki, henüz bunu yapanları mahkum etmediğimiz ve kurbanlarının maddi-manevi hakkını iade etmediğimiz, hatta bu tashih ve islahat şöyle dursun, nerede ise ulusça böyle bir şeyin varlığını reddedip, bunu bir savaşta silahlı komitacıların bastırılması yönünde alınmış masum, meşru kendini-savunma saymaya devam ettiğimiz cihetle, bizim kültürel olarak emanete (buradaki Ermeniler hakkındaki doğru terim, emanet değil zimmet'tir; dolayısıyla üzerimize zimmetlenmiş ama başkasına ait bir değere) ne ölçüde saygı gösterdiğimiz, göstereceğimiz tartışılabilir. Tartışmasak bile, emanete saygı kavramını kendimizi değil başkalarını örnek göstererek, savunmalıyız.

Sayın Tarhan, silahlı ve kendilerine savaş halinin bazı yetkileri verilmiş bir barış koruma gücünün, korumaları gereken kişileri korumayı bırakıp, kaçmaları şeklindeki bir elma ile Istanbul'daki ABD konsolosluğunun önündeki Amerikalı personelin, silahlı saldırı sırasında bahçe kapısının arkasına koşarak kapıyı kapatmaları şeklindeki armutu toplamakta ve bu amalgamdan bütün batı ülkeleri ve toplumları için bir ahlak genellemesine varmaktadır: Bütün batı ülkelerinde bütün batılı bireyler, korkaktır, kendi canlarını düşünürler, görev bilinci yoktur; kaçarlar; satarlar. Onlara güvenilmez; onlara güvenilerek bir işe kalkışılamaz.

Belki kendisini bunu böyle açıkça söylemiyor ve şu sırada ülkemizin ABD ile ittifakına ve AB ile üyeliğine karşı çıkanların söyleyegeldiği her türlü yalan-dolan ve iftira, onun bu elmalarla armutları toplamasının sonucu olarak da ortaya dökülüyor. Batıya verdiğimiz ve sonra yitirdiğimiz ve şimdi onlardan yeniden almamız ve yeniden kendi malımız yapmamız gereken bireycilik, bireyin hukukunun üstünlüğü, istişare  ve benzeri bütün demokratik, modern kavramlar da, bu güvenilmez, insanı satan aşağılık batı’nın ürünleri olarak reddedilmeli ve biz (bize yine bir takım batılılardan seçerek aldığımız kötü kavramlar olan) “Sen ben yok, biz varız!" "Birimiz hepimiz, hepimiz birimiz için!", "Gözlerimi kaparım vazifemi yaparım!", "Söz konusu vatan olunca her şey teferruattır!” (Hitler, Fransız ihtilalinin piçleri olan bu kavramları "Gemeinnutz geht vor Eigennutz!" diye tercüme etmiş, pararaların kenarına yazdırtmıştı!) gibi faşist inançların sıcak kollarında, her 10 yılda bir seçtiği insanlar hükumetten alaşağı edilen, güdülür gibi yönetilen bir toplum olmaya devam ederiz. Neden? Çünkü batılılar aşağılıktır; onlar ahlaksızdır; onlar insanı satarlar; emanete ihanet ederler. Böyle insanlardan ne öğrenilebilir? Bu bencilce devranışlar bireyciliğin sonucları değil midir? O halde onlardan hiç bir fikir alınamaz; onlarla ortaklık yapılamaz; hele hele onların bireyin hakkını ve hukukunu herşeyin üzerinde gören adalet anlayışı kabul edilerek, onlarla siyasal birliğe girilemez. Kitlelere "Kahrolsun ABD ve AB!" dedirtmek için hiç de dolambaçlı bir yol değil.

Bir yanlış çıkarsama, bir yanlış tümevarım, bir yanlış tümdengelim, insanı, Carl Jung’un dediği gibi hiç istemediği, hiç niyet etmediği uçurumlara sürükleyebilir.

Srebrenitza’daki batılı askerler, Sırp saldırganların geleceği yolları kesmişlerdi; ama gelen Sırp kuvvetinin gücünü kendilerinden üstün gördükleri için görev yerlerini terkedip, gittiler. Ve koruma görevini yapmadıkları için korudukları değer, yani binlerce insanın hayatı yok oldu. (Birleşmiş Milletler, katliamdan sonra bu gücün göreviinin Sırplar adına Boşnaklarla veya Boşnaklar adına Sırplarla savaşmak olmadığında israr edince ABD hükumeti, Boşnaklar adına Sırparla savaşmak üzere eski Yugoslavya'ya--barış gücü değil--savaş gücü göndermiştii. Beşer hafızası unutkanlıkla sakatlanmıştır; ama arşiv asla unutmaz!) 

Görevi vize için kapının önündeki kalabalığı kontrol etmekten ibaret ve amirlerinin açıklamasına göre silahsız olan Amerikalılar ise kapının dışındaki Türk güvenlik görevlilerini korumaktan sorumlu değildiler. Tersine, kapının önündeki kulübedeki Türk polis memurları herhangi bir saldırganın içeri girmesini önlemekle görevliydiler.

Olay olup bittikten ve öldürülen saldırgan sayısı 3 olarak belirdikten sonra, “Ne olurdu Amerikalılar da silaha davransaydı da, polislerimizi korusalardı?” demek, kıraathane edebiyatı yapmaktır; ucuz hamasettir. Bir kere hala kimse saldırganların gerçek sayısını bilmiyor. Belki oradaki üç polisi bertaraf ettikten sonra, daha başka saldırganlar, söz gelimi o sırada yandaki sokakta bekleyen bir zırhlı araçla bahçeye girerek merdivenlerle binaya tırmanacaklardı. Olamaz mı? Saldının gerçek boyutlarını biliyor muyuz? Belki bomba yüklü bir kamyon bahçeye girecek ve binanın duvarları dibinde patlatılacaktı. Bir fikrimiz var mı saldının nasıl gelişeceği hakkında? Belirlenen operasyon prosüdürünü, kendi aklını veya hissini kullanarak bir kenara itip, kendi doğru bildiği şeyi, mesela "insanlığın gerektirdiği şekilde polisleri teröristlere karşı koruma görevini" yapmak, alicenaplık, "insanlık gösterisi" filan değil kuralsızlığa prim veren bir oryentalizm, kendi yargısını kuralın önünde sayan bir şarklılık, kısaca alaturkalıktır. Askerlikte ve genel savunma stratejilerindeki modern anlayış, bireyin kendi aklını asla işin içine karıştırmadan, ona verilen sahra talimatnamesini harfiyyen uygulamasıdır. Benim kısacık yedeksubaylık eğitimimde bile milyon kere tekrar edilen kural bu idi. (Ambulans için kimin nereye telefon ettiğini veya etmediğini, konsolosluğa ait güvenlik kameralarının görüntülerinin gerçek-zamanlı veya sonradan kiminle paylaşıldığını veya paylaşılmadığını ortaya koyan bir açıklama var mı? Olayın heyecanı içindeki insanların büyük tabloyu görmeden, söz gelimi ABD konsolosluğu ve Emniyet Müdürlüğü arasındaki iletişimin tümünü bilmeden yaptıkları açıklamalar olsa olsa, Internet sitelerinde Türkçe fukarası yorumlar yazan gençleri tatmin eder!)

Sonuç olarak benim gibi gazeteci eskileri (ile tabip-subaylar) bu tür operasyonel meseleleri bilmezler; bütün bildiğimiz Die Hard filmlerindeki senaryolar olsa gerek! Ama bilenler standart operasyon kuralları belirlemişler: günümüzdeki teröristlerin saldırı türlerini inceleyen uzmanlar, ortaya bu tür saldırıları özellikle bombalı kamyonları önlemek için bir dizi ilke koymuşlar. Bunların başında, binalara erişimi çok uzaktan engellemek geliyor.  Mogadişu’daki Amerikan elçiliği baskınından sonra, ABD dışişlerinin güvenliğiyle ilgili kurumlar, binalara araç yaklaştırmama kararı aldılar. Bahçe duvarları daha uzağa alındı ve daha kalın ve daha yüksek yüksek hale getirildi; eğer bahçe duvarı yoksa, duvar görevi yapan beton bloklarla, binaların çevresi kuşatıldı; binaların önündeki, yanındaki, arkasındaki yollar mümkünse trafiğe kapatıldı. Bunların hiç birisi yapılamıyorsa, ABD elçilikleri başka binalara taşındı. Istanbul’daki konsolosluk bu teorinin sonucu olarak bulunduğu yere taşındı.

Şimdi kendimizi bu güvenlik uzmanlarının yerine koyarak, diyoruz ki: bahçe kapısı açık tutulsaydı ve Amerikalı görevliler, insanlık gösterip, dışarıdaki polisleri korusaydı. Yanılıyoruz. Bu, çok daha büyük sorunlara yol açabilirdi. Eğer saldırganların silah kullanmayı bile bilmeyen üç baldırı çıplak serseri olduğu bilinseydi belki benim gibi askerlikten-polislikten anlamayanlar standart prosedürün dışına çıkabilir ve kendi dar kafalarına uygun görünen bir takım şeyler yapılabilirlerdi. Ama Amerikalı görevliler yine de silah çekemezlerdi. Silahlı olsaydı bile çekemezdi. Çünkü misafiri oldukları ülkenin onlara empoze ettiği ikili anlaşma onların Türkiye’de güvenliklerini Türk görevlilere bırakmalarını öngörüyor. Bir Amerikalı silah çekseydi ve ateş açsaydı; bu arada bir masum vatandaşı veya vize için bekleyen bir İranlıyı veya hatta bizim polislerimizden birini vursaydı, ne olurdu? Şimdi Sayın Tarhan dahil, herkes ne yazmazdı? Başkanların veya benzeri hükumet görevlileri geldiği vakit bile çevrelerindeki silahlı Amerikalı güvenlik görevlilerinin varlığı nasıl sorunlara yol açıyor; hatırlayalım. Bunun için diyorum ki, kendini Amerikalı görevlinin yerine koyarak "öyle yapsaydı, böyle yapsaydı!" demek, veya polis memuru Osman Dağlı gibi "ABD’li güvenlik görevlileri bize yardım etselerdi arkadaşlarımız ölmezlerdi” demek (Osman Dağlı'nın böyle bir şey deyip demediğini de bilmiyoruz; ortada sadece bir takım gazete haberleri var! Türk gazetelerine ne kadar güvenilebileceği de gayet açıktır) kahvanede masaya yanlayıp tavlanın veya iskambilin üzerinden vatan kurtarmak veya Amerika ile Türkiye arasındaki ikili anlaşmayı ve bu anlaşmaya göre görevlilere verilen emirleri bilmemektir.

Özetle Srebrenitza’daki Barış Gücünün görevi korumaktı; Istanbul’daki Amerikalıların görevi korumak değildi; koruma görevi polislere aitti; polisler koruyucu idiler. Korunanlar, koruyanları korumazlar; koruyanlar korunanları korurlar. Sonuç olarak konsolosluğun önündeki polisler, konsolosluğa emanet değildi; konsolosluk onlara emanetti. Ve şimdi Allah'ın veçhi önünde olan üç kardeşimizin şehadet ettiği gibi, bu görevlerini yaptılar. Osman Dağlı kardeşimiz bile bunu açıkça ifade edemese bile evsahibi ülkenin polisi olmanın sorumluluğunu şerefle yerine getirdi.

Uçaklarda, bir acil durum halinde annelere-babalara önce kendi oksijen maskelerini takmaları sonra çocuklarına yardım etmeleri ögütlenir? Neden? Çünkü ana-baba havasız kalırsa çocuğa kimse yardım edemez, etmez! Dolayısıyla polisler ve askerler eğitilirken, önce kendilerini korumayı öğrenirler. Polislerimiz önce kendilerini korumalı ve sonra elçiliğe yapılan saldırının gelişmesini önlemeliydiler. Ama 15 günlük polis memurundan bunu beklemek imkanı yoktu; nitekim ne kendilerini koruyabildiler; ne de saldırgan(lar)ın kaçmasına engel olabildiler. (15 günlük polis memurunu böylesine hassas noktada görevlendiren amir hakkında ne işlem yapılıyor acaba?) Yakalanan bir iki kişiye rağmen hala saldırının gerçek boyutu hakkında hiç bir şey bilmiyoruz! Saldırının gelişmesini önleyen, yaptığı işin ne anlama geldiğini bile bilmeyen, fakat tanık olduğu korkunç bir şiddet olayının etkisinde, arkadaşlarını şehit vermiş olmanın ufunetiyle Amerikan konsolosunun ziyaretini önce reddeden polis memuru Osman Dağlı’nın üç saldırganı öldürmesi mi oldu, yoksa bahçe kapısının kapanması mı oldu? Bilmiyoruz.

Bilmiyoruz ama yine de  müttefiki olmak, ortağı olmak istediğimiz ABD ve AB kültürüne, Habletitoğullarının, Küçüklerin, Eruygurların, Tolonların yönelttiği eleştiriyi yönetlecek ve bizi AB ve ABD'nin hakim ahlakının ve bu ahlaka dayalı siyaset anlayışının mihrakından çıkartıp, Ziya Gökalplerin, Munis Tekipalplerin (hakiki adıyla Moiz Kohen), İzmir İktisat Kongresi’nin, Halkevlerinin, Türk Ocaklarının bize taşıdığı şekliyle İttihat ve Terakki’nin mirasına dayalı Kemalist Korporatizm'in mihrakında bırakacak bir akıl yürütmeye cesaret edebiliyoruz.

Neden acaba? Temelimiz bu ideolojinin kendi kendisini üretmesi için gerekli vesayet sisteminin devamını sağlamakla görevli askeriye ocağına dayandığı için mi? Bu ocakta, eğitimin temel ilkesinin bir yandan demokrasi ve bireyin haklarını devleti ve milleti korumak için bir kenara itmenin mümkün olduğu öğretilirken, bir yandan da bunun tersini öğütleyen batı ahlakının kötülüğünü benimsetmek  olması mı? (Bunu son derece kısıtlı bir içerik analizine dayanarak söylüyorum. Bir gün, gerekli demokrasi ve şeffaflık sağlandığında, askeri ortaokullardan kurmay okullarına kadar bütün askeri eğitim kurumlarının müfredat programı ortaya döküldüğünde yapılacak içerik analizlerinin ortaya dökeceği çarpık zihniyeti hep birlikte göreceğiz.)

Bugünkü batı ahlakı denen şeyin özü, Roma-Bizans kültürüne, Gazali, İbni Sina ve benzeri İslam düşünürlerinin İspanya'dan Hristiyan dünyasına açılan menfezle akan inançları ve bilgilerinden yapılan ve özeti "Çoğunluk için iyi olan, özünde de iyidir" olan bir hamurdur. Kültürlerin gelişimini biyolojik indirgemecilik yapmadan değerlendirebilen bazı yazarlar, medeniyetlerin insan gibi ölmediğini, tersine başka bir şeye evrimleştiğini söylüyorlar. Yani Pers imparatorluğu ölmedi, İslam Emevi ve Abbasi imparatorluklarını sonuç verdi; Roma-Bizans ölmedi; Selçuklu ve Osmanlı'yı sonuç verdi; Osmanlı ölmedi, fonksiyonlarını Britanya'ya devretti; Britanya'nın yerini Pax Americana aldı. Buna göre elbette Amerikan İmparatorluğu da yerini başka bir şeye bırakacak.

Ama yarın olacak bu olaya dayanarak, bütün batıyı "kötü" ilan etmek, bugünkü Türkiye'ye hizmet etmek olmaz. Türkiye'nin gerçekten demokratik ve insanlarının vesayetçi darbelerin tehdidinden uzak, başbakanlarının darağacı gölgesinde olmadığı bir ülke haline gelebilmesi için gerekli adımı bir saniye bile geciktirecek bırakın 500 kelimelik makale yazmayı, bir tek kelimeyi fısıldamaktan bile kaçınmak gerekir. Nitekim Sayın Tarhan'ın yazısının okuyanda anti-Batı fikriyatı nasıl körüklediğini ve insanlarda hangi duyguları kabarttığını anlamak için, yayınlandığı yerdeki yorumları okumak yeter. Türkiye'nin demokrasi kavgasından kazançlı çıkmasında bireysel olarak en büyük objektif çıkarı olan kişiye  bu davada en büyük müttefiklerimizden birisi olan Türkiye- Avrupa Birliği Karma Parlamento Komisyonu Eşbaşkanı Joost Lagendijk'i Srebrenitza katliamından sorumlu tutan yorumlar yazdırtan yazının sahibi olmak, övünülecek bir durum olmasa gerek.

Biz mesela eğer müslümanlığımızı yüzde 100 yaşamak istiyorsak, yani, bir büyüğün ifadesi ile halk içinde Hak'la beraber olma, İslamî duygu, düşünce ve tavırlarımızla çevremizde ibadet iştiyakı uyarmak, açıktan açığa dini en iyi şekilde temsil ederek, başkalarında da dini hisleri harekete geçirme ve herkeste inanma duygularını geliştirme gayretimizin engellenmemesini istiyorsak, ya da başka bir büyüğün ifadesiyle yaratılış kitabını doğru okuyarak, geri kalmamıza sebep olan Altı Saldırı'yı başarıyla def'etmek istiyorsak, bize AB üyeliği şarttır! (Burada bu şart'ın ayrıntılarına girmek yerine bu blog'da yer alan korporatizm analizlerini hatırlatmak isterim. Ayrıca ABD ile ittifakın ve ABD'nin icabında bizi tam üye alması için AB'nin kolunu bükecek tek güç olmasının önemine değinmek gerekir; ama bunları eldeki konuyla dolaylı ilgili olduğu için burada ele alamıyorum.)

Bizi bu üyelik için gerekli reformları yapmaktan ve yaptıktan sonra da onlardan geri dönemez hale getirecek önlemleri almaktan caydıracak bir adım bile atmamak gerekir.

Sayın Tarhan'ı demokrasi yokuşundaki yolculuğumuzda benim gibi milyonlarca kişinin yoldaşı, hatta bir önderi sayıyorum; inşallah yanılmıyorum.

Bir terör girişiminin sebep olduğu hassasiyet geçer, gider; ama Türkiye'nin demokrasiye kavuşması ve orada kalması özlemi, hepimizin beyninde ve yüreğinde ebediyen kalmalıdır.

"Bakalım faşistler ve dinciler arasında süren soğuk iç savaşı da en az hasarla bizler nasıl atlatabileceğiz? Uğradığımız hakaret ve iftiralara bakılırsa, fazla umut yok."